jueves, 19 de mayo de 2016

Latinismos:Magni nominis umbra

A  frase magni nominis umbra traducida literalmente significa a sombra dun gran nome. Esta frase se aplica as persoas que disfrutaron dunha gran gloria e da que só queda o recordo. É conmunmente usada nas persoas que no pasado tiveron os seus quince minutos de gloria, pero despois xa non tiveron importancia. Tamén se aplica cando unha persoa herda o nome dalgún devanceiro ilustre,pero sin ningunha indicacion de grandeza en si mesmo.
O termo tamén pode ser referido como ¨stat magni nominis de Umbría¨.
A frase no contexto orixinal, se usa para referirse a Pompeyo quen, perdeu a súa capacidade militar cando se dedicou a política, e como perdeu en contra de César na batalla de Farsalia para despois ser asasinado en Exipto por Potino.


A morte de Pompeyo,XVIII



miércoles, 18 de mayo de 2016

DE FILÓSOFO A HOPLITA

Oímos un fuerte golpe, era una casa del Ágora derrumbándose por el proyectil de una catapulta. Todo el grupo entramos en shock, habíamos avanzado 20 años y no calculamos que nos encontraríamos en medio de la Guerra del Peloponeso. Intentamos usar el Transchronion para escapar a un año más seguro, pero la máquina necesitaba un tiempo para recargarse. Estábamos en peligro, rodeados de edificios incendiados y atenienses en pánico. Tal como si nada, nuestro queridísimo pensador empedernido, apareció deambulando por la plaza del Ágora con total normalidad.

-¿Pero qué haces? ¿No te das cuenta de que estamos en medio de una guerra? -Le dije yo
-Patricia, Solo sé, que no sé nada.-Le respondió el filósofo tranquilamente.

Nos contó que le habían llamado para que participara en el conflicto pero le daba mucha pereza (Javi se sintió muy identificado con Sócrates.). Abraham le animó para que fuera porque tenía que defender su patria.  Le acompañamos a su casa para que se preparara con su traje de Hoplita.
Era un uniforme con una túnica bastante corta, una coraza de bronce, un casco y unas grebas (que protegían las piernas). Ricardo le pasó las armas: un escudo, una espada y una lanza.

-Esto para matar cochinillos va que lo flipas.- Le susurró

Nos dirigimos al campo de batalla, en Potidea. Fuimos embarcados junto con otros 3000 hoplitas. Lo acompañamos con muchísimo cuidado, procurando no acercarnos mucho al núcleo del conflicto y allí vimos como los atenienses intentaban aguantar los golpes de los espartanos, pero con el paso del tiempo les costaba resistir cada vez más. Atenas les ganaba en estrategia, pero los musculitos de Esparta tenían una forma muy feroz de combatir, y esto los hacía invencibles.


 Como veníamos del futuro sabíamos todo lo que iba a pasar y teníamos claro que los atenienses no se esperarían ir de derrota en derrota, machacados por los espartanos y destinados a sufrir muchas pérdidas.Todo empezó cuando los griegos empezaron a rechazar a los persas y no dejarse invadir. En ese momento, los griegos, al ver que tenían el poder para hacerlo, lanzaron ofensivas y le dieron a los persas su propia medicina. Cuando todo apuntaba a que Atenas se alzaría con la victoria, reconstruyó una muralla defensiva contra Esparta, lo que creó una gran tensión entre estas dos ciudades, lo que les condujo a lo que teníamos ante nosotros: Una sanguinaria batalla de la que los atenienses saldrían perdiendo muchísimo, y que le marcaría el resto de su existencia, sin poder volver a su antigua gloria.

Sara observó como los ojos de Abraham estaban llenos de emoción y adrenalina. De repente cogió una espada y echó a correr hacia el fragor de la batalla. Jesús intento detenerlo, pero era demasiado tarde; ya había ensartado su espada a varios espartanos. Se dio la vuelta y se dirigió hacia nosotros. Nos dijo que si volvía al presente acabaría en un internado, por lo que prefería quedarse allí, luchando heroicamente.

El Transchronion nos alertó de que ya se había recargado con un pitido muy agudo. Muy apenados por la pérdida de nuestro compañero, nos dispusimos a adentrarnos en la última etapa del famoso pensador.

martes, 17 de mayo de 2016

Latinismo: Dura lex,sed lex

                                             DURA LEX,SED LEX
Dura lex,sed lex é unha expresión latina,que significa literalmente: "dura lei,pero lei" no dereito romano. En galego a tradución sería: "dura é a lei,pero é a lei" de maneira que fai entender a mesma nun contexto de aplicación inevitable aunque resulte desfavorable.
A expresión,en difinitiva,ven a producir unha mensaxe de que hai que respetar a lei en todos os casos,aunque nos perjudiquemos con ello. O respeto a lei beneficia o futuro e a comunidade.



Como tal  a frase é unha máxima xurídica que expresa a necesidad e a obligación de respetar e aplicar a lei en todos os casos, incluso cuando esta pudiera resultar rigurosa o excesiva, pues o respeto á lei é  positiva para a vida en sociedad e  beneficiosa para todos en xeneral.
O orixe da expresión o podemos rastrear no Dereito romano, con motivo da introducción da lei escrita na Antigua Roma.
Antigamente, a lei era transmitida por vía oral e era aplicada ao arbitrio do xuez, polo tanto, era susceptible de ser obxeto de alteracións ou interpretacións personais que beneficiaran a uns e perxudicaran a outros.
Lex dura sed lex, entonces, o que procuraba era establecer que, independientemente do criterio ou as interpretacións da autoridad competente, había unha lei ineludible e igual para todos que estaba escrita e que era preciso cumplir e respetar.

Así, a lei “é dura, pero é a ley” é un dito xurídico que chama a atenerse ao que a lei dicte, sin consideracións ou apetencias persoais, inaugurando unha nova forma de entender o dereito no sometimiento á lei escrita.
En conclusión esa expresión quere dicir que a lei é dura,pero que é a lei,que hai que someternos a ela nos guste ou  non.
















domingo, 15 de mayo de 2016

ERRARE HUMANUM EST

Esta e unha expresion en latín que significa:"Equivocarse e humano"
Isto significa que un humano se equivoque e natural, polo que hai que aceptalos e aprender delos para que non se repitan.
Esta frase encontrase moito no lenguaxe coloquial para intentar mitigar un fallo ou error, siempre que este non se repita.

Na historia hai moitas frases moi parecidas ha esta, por exemplo:
-Cuiusvis hominis est errare:nullius nisi insipientis,in errore preservere  (Errar e propio de calquiera home, pero solo do ignorante preservar o error)

sábado, 14 de mayo de 2016

Latinismo: Carpe Diem

(Nesta imaxe podemos ver como aparece o esqueleto cuns luxos que xa non pode disfrutar,polo que os deveria de haber disfrutado antes da morte como indica o carpe diem, sobre el podemos ver a frase carpe diem pero escrita en grego)

Carpe Diem e unha locucion latina traducida como aproveita o momento, isto refirese exhortación a non deixar pasar o tempo aproveitando ata o ultimo segundo que se nos  brinda e a disfrutar os placeres da vida deixando a un lado o futuro, que e incerto. Esta expresion foi concedida polo poeta Horacio, o cal fixo a expresion “carpe diem quam minimum credula postero” da cal se popularizou "carpe diem", a expresion completa quere dicir “aproveita cada día, non te fíes do maña”.


                             Carpe diem nas diferentes epocas


Este tópico respecto as diferentes épocas literarias foi variando na forma de entendelo. Durante o periodo da Idade Media era entendido como: "vive o momento porque vas morer pronto". Posteriormente durante o Renacimiento, os ideales de beleza e perfección fixeron entendelo da seguiente forma: "vive o momento porque vas a envexecer pronto". Finalmente na época Barroca este tema volveuse a interpretar da misma forma que na Idade Media, pero con bastante máis intensidade en canto a morte.


viernes, 13 de mayo de 2016

Latinismos: Habeas Corpus

                                                       Habeas Corpus

Eu vou a falar sobre o latinismo-Habeas Corpus- é unha institución xurídica que persegue evitar os arrestos e as detencións arbitrarias asegurando os dereitos básicos da vítima, algúns deles coma estar vivo e consciente, ser escuchado pola xustiza ou poder saber de que se lle acusa. Para iso, existe a obriga de presentar a todo o detenido un plazo determinado ante o xuíz de instrución, quen podería ordenar a liberdade inmediata do detenido no caso de que non se encontrase ningún motivo de arresto.

                                             


Este termo provén do latín Habeas Corpus que significa que teñas o teu corpo para espoñer (terás o teu corpo libre) sendo habeas, a segunda persoa do singular do presente de subxuntivo do verbo latino habēre (ter). Tamén pode ser chamado como -corpo presente- ou -persoa presente-.
Tamén pode decirse que tutela os dereitos fundamentales derivados á vida e á liberdade frente a calquera acto ou omisión de calquera autoridade, funcionario ou persoa que pode vulnerar ditos dereitos.


Aunque o Habeas Corpus como acción ou remedio na forma e no desarollo no que existe hoxe como institucción non existíu en Roma, as palabras latinas coas que se denominan denota, de orixe do Dereito Romano. Na época dos Pretores e có nome de -interdicto- xa era designado das Pandectas baixo o título de Homine libero exhibendo  e os copiladores de dito corpo legal romano transcribía o comentario do jurisconsulto Ulpiano.


                                                                           

jueves, 12 de mayo de 2016

Latinismos: "Ave, Caesar, morituri te salutant."

A frase de "Ave, César, os que van a morir saúdante"  pódenos soar de películas relacionadas con gladiadores, libros, series, etc.
A forma romana da frase realmente quere dicir: "Sálve, Caesar, os que van morir te saúdan" e ven dunha cita en "As vidas dos doce Césares" de Suetonio, a cal é tradicionalmente atribuida aos criminais axusticiados coma se fosen gladiadores. Históricamente, esta frase utilizouse nun espectáculo acontecido no ano 52 d. C. no lago Fucino por criminais condeados a morir en combate, en simulacións de encontros navais ante a presencia do emperador romano Claudio. Según Suetonio, Claudio contestou: "Aut non" (Ou non).

Pero a pesar da fama que ten na actualidade, dicha frase non aparece rexistrada en ningún outro documento histórico de Roma, polo cal se ha cuestionado se chegou a exsistir realmente coma un saúdo típico.
Actualmente a frase utilízase en tono sarcástico cando alguén vai emprender unha acción de risco e de éxito incerto.


Ave Caesar Morituri te Salutant, por Jean-León Gérôme (1859), onde se mostra a un grupo de gladiadores que saúdan ao emperador Vitelio.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails